حسین نوروزی و بانو؛ به هماین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال هماینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ؛ نخواست، مهم نیست. دزدها، فلان هستند؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنی اگر اینیکی را به این صفحه ببینی... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
رسمالخطّ ِ این صفحه هی تغییر میکند و هر ماه یکجور است؛ جدّی نگیر.
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا هماین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهات توهین میشود، یا هرچی، نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. هماین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# در جستوجوی هاشم از دسترفته
# حسین هم اینجا بود
# نوروزی
# یک مطلب شاد
# مرثیهای برای هیتاچی، 250 گیگ
# در اصالت یک مرثیه
# صورتزخمی دیگر اینجا زندگی نمیکند
# بهسلامتی لیوان، که دستهاش رو فراموش نمیکنه
# کسی روی اسب مُرده شرط نمیبندد
# بهسلامتی اون روزگاری، که روزگارش گذشته دیگه
# شعار روز جهانی کودک سال 2010
# گریه نکن عصای من
# تقدیم به آقای تقیزاده
# مثل شعری که سرطان دارد
# همینجا روی زمین
# تقدیم به یک ترانه
# زمانی برای توبهء گرگها
# کاش یه دوچرخه بودی خودت
# برف روی گونهها، روی دستها
# به نام پدر
# فقط دیوها نمیخوابند
# شیرها دارند میمیرند
# از ابراهیم، از اسماعیل
# سفر به دنیای رنگها
# ترانههایی برای شهر تو
# با من تماس بگیر
# یهودی سرگردان
# پیرمرد، چشم ما بود
# یاد بعضی روزها و خیابانها
# شهر مظلوم
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که میرویم
# رفتن و در نزدیکتر فاصلهای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپریشده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# جهان اندوه
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
خرداد 1390
اردیبهشت 1390
فروردین 1390
اسفند 1389
بهمن 1389
دی 1389
آذر 1389
آبان 1389
مهر 1389
شهریور 1389
مرداد 1389
تیر 1389
خرداد 1389
اردیبهشت 1389
فروردین 1389
اسفند 1388
دی 1388
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# اگر پاسبانی که در تاریکی سوت میکشد، پسر من بود
# بهشت زهرای تهران
# جستوجوی اموات
# انجمن نویسندگان کودک و نوجوان
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
# یونیسف
# زندگی مثبت
# دوماهنامهء هنری «هنر+»
# دانلود و درخواست موزیک قدیمی
چه دوست باشد، که میتواند به یک سخن، دوست خود را از رنج خلاص کند، و این یک کلمه را دریغ دارد؟
شمس تبریزی
دیماه ِ آنسال، تنها تو بودی با یک پیرهن پشمی سفید، سپری هم نداشتی در دستات؛ دیماه ِ امسال، فقط اینها هستند با لباسهای پلنگی، و لابد باتومی به دست. ولیعصر هم که یکطرفه شدهاست. دیروز به خودم گفتم: یادم باشد اگر حیات مجددی بود، در خیابان ِ دورافتادهای تو را ببینم اولبار.
میخواست نگذارد بایستم جلوی آن نردهها؛ من ِ تنها را چهطور میخواست متفرق کند؟ زیر لب گفتم «ما خیلیوقت پیش از خوشی و سرمستی تفریق شدیم... بزن کنار عمو». باتومبهدست چه میداند از عینالقضات همدانی: «در صحبت وی، در بیست روز، بر من چیزی ظاهر شد که از من و ما، غیر خود هیچ باقی نگذاشت؛ و مرا اکنون شغلی نیاست جز طلب فنا».
بعد راه افتادم رو به پایین خیابان؛ مثل زندانیای که ساعت تنفساش را ازش گرفته باشی، غمگین. نشستم توی تاکسی، روی شیشههای نمور زمستانیاش نوشتم: «ایمان که داشته باشی به خیابان و خاطره، تا تهران راهی نیاست عزیز من» و سرم را گذاشتم بر غروب تهران، خواب دیدم که برگشتهایم به عصر آنروز، و پیرهن پشمی سفید به تن داری...
پی:
- حالا لینک دادن به تو، از مصادیق جرایم اینترنتی است آیا؟ که ترویج ملاحت میکنی و زیبایی و سرمستی... بیا بوسه :-*
- و این نغمه هم برای تو، برای خیابانی که دوست داشتیم، و برای آنعصر دیماه، که سفید پوشیده بودی. اسم این نغمه «افسوس» است، از آلبوم «شرق اندوه»...